okładka
okładka
strona główna w numerze nagroda Rowertouru kluby rowerowe kalendarium forum razem na rower galeria czytelników w następnym numerze archiwum o nas redakcja reklama prenumerata sieć sprzedaży
pierwszy rower
skomentuj »
n.p.m.
partnerzy

centrumrowerowe.pl

znajkraj.pl

trasymasy.pl

sportportal.pl

Reklama

strona główna >> 11/2017 >> Kiedy powietrze parzy

nowości

Więcej światła

CatEye – japońska marka produkująca elektroniczne akcesoria rowerowe (głównie liczniki i lampki) odświeżyła swoją kolekcję... »

Toster turystyczny

Zabieranie ze sobą na wyprawę tostera może się wydawać sporą przesadą, jednak warto się dłużej zastanowić nad tym pomysłem. Gdy... »

Miejskie Shimano

Rowery typu Urban nie są często spotykane na polskich ulicach, ale zawsze przykuwają uwagę w katalogach: niegrzeczne, interesujące,... »

Pirelli dla cyklistów

Włoska marka opon samochodowych po latach przerwy powraca do rowerowego peletonu. Na początku ubiegłego wieku opony Pirelli jeździły w rowerach... »

Nowa kolekcja

Endura pokazała ubrania na sezon 2018, wśród których od razu wpadła mi w oko bluza Hummvee Hoodie 2018 – cywilny wygląd,... »

Gruby bagażnik

Szukasz bagażnika dostosowanego do naprawdę szerokich opon? Fatrack od Krossa został zaprojektowany do zadań specjalnych, gdy zwykłe gumy to... »

poradniki

Między biegami

W 2017 roku amerykańska marka SRAM ogłosiła wszem i wobec śmierć przedniej przerzutki. Hasło przyjęto z dużą ekscytacją, zwłaszcza w... »

Na szlaku >> południowa Hiszpania


Kiedy powietrze parzy

Michał Sitarz
W kanionie rzeki Júcar
Poniekąd w konsekwencji kilku ostatnich zamorskich wojaży tym razem przyszedł czas na podróż bardziej ekonomiczną, mocno niskobudżetową. Za parę groszy. Tanie bilety lotnicze, solidnie wyeksploatowany ekwipunek, nadwerężone opony pamiętające jeszcze pustynię Namib, mongolskie stepy i wysokie andyjskie przełęcze. Brak bardzo gruntownych przygotowań oznaczał również sporą dawkę improwizacji. Nakłady są minimalne, przecież przed nami „tylko” Hiszpania.
 
Co w tym roku tak mało egzotycznie? Hiszpania? Byliśmy tam z dziećmi. Trochę dużo ludzi na plażach i dosyć wysokie ceny hoteli. Takie oto demotywujące słowa słyszymy przed naszą podróżą. Jednak mamy wielką nadzieję, że my jedziemy do zupełnie innej Hiszpanii niż znajomi i znajomi znajomych. Że naszą Hiszpanię i ich Hiszpanię będzie łączyła jedynie zbieżność nazw. Bo my pragniemy niespiesznie wędrować przez krainę niezmienioną od stuleci, przemierzać prowincję w znikomym tylko stopniu skażoną przez współczesną cywilizację. Spoglądając na mapę, dochodzimy do wniosku, że południe oferuje więcej niezamieszkanych przestrzeni, małych dróg, odludnych szlaków i zapomnianych wiosek. A my właśnie przyjeżdżamy po to, żeby się zgubić, być jak najdalej od miejsc popularnych, gwarnych i ruchliwych. 
Madryt. Na lotnisku skręcamy rowery. Jest dosyć późno. Nie ma wielkiego sensu wieczorem jechać przez przedmieścia. Wcześnie rano pojedzie pociąg regionalny do Walencji, wysiądziemy gdzieś po drodze. Na dworzec kolejowy Chamartin dojeżdżamy metrem. Przed północą jest on zamykany. Na zewnątrz raczej pusto i ciepło. Kładziemy się na drewnianym podeście. Po 30 minutach snu budzą nas krople deszczu. Najpierw spadają nieśmiało, po chwili przeradzają się w ulewę. Przenosimy się pod zadaszenie. Leje jak z cebra, błyskawice co rusz rozświetlają niebo. Powietrze się przyjemnie schładza. 
 
 
Więcej: czytaj w numerze „Rowertouru”


Zdjęcie: Michał Sitarz