okładka
okładka
strona główna w numerze nagroda Rowertouru kluby rowerowe kalendarium forum razem na rower galeria czytelników w następnym numerze archiwum o nas redakcja reklama prenumerata sieć sprzedaży
pierwszy rower
skomentuj »
n.p.m.
partnerzy

centrumrowerowe.pl

znajkraj.pl

trasymasy.pl

sportportal.pl

Reklama

strona główna >> 1/2015 >> Samotna podróż byłaby szaleństwem!

nowości

Oryginalny trenażer

Trenażery mają swoich zaciekłych wrogów i tych, którzy traktują je jako zło konieczne. Rzadko kto trenuje w domu, bo lubi –... »

Powrót M-BIKE’A

Pamiętacie polskiego producenta rowerów o nazwie M-BIKE, który kilka lat temu zniknął z rynku? Marka pochodząca z Jabłonnej koło... »

NuVinci zmienia nazwę

Znane piasty planetarne z bezstopniową regulacją przełożenia od tego roku będą dostępne pod nową nazwą: Enviolo. Piasta we... »

Otwieracz dla cyklisty

Na rynku pojawił się kolejny gadżet dla wielbicieli „niebieskiego” producenta akcesoriów rowerowych i outdoorowych, czyli marki... »

Kurtka w kolorze fluo

Firma Accent pokazała nowe kurtki uszyte z trójwarstwowego materiału z membraną Zero Wind. Przedni panel odblaskowy został wykonany z... »

FLR w Polsce

Buty włoskiej marki FLR mogą być interesującą alternatywą dla obuwia droższych producentów. Widoczne na zdjęciu turystyczne buty MTB... »

poradniki

Na Śnieżnik grubasem

Nienawidzę zimna. Od kiedy pamiętam, zawsze byłam zmarzluchem. Zimne ręce i stopy to moja zmora, a gdy tylko przychodzą pierwsze jesienne... »

Na siodełku bez bólu

Przygoda z rowerem zaczyna się w chwili, kiedy pierwszy raz na nim siądziesz i poczujesz więź, która pozostanie do końca życia.... »

Korespondencja >> Namibia – część II


Samotna podróż byłaby szaleństwem!

Michał Sitarz
Czasami kaktus bywa jedynym schronieniem przed palącym słońcem
Jak zwykle około godziny 17.30, czyli tuż przed zapadnięciem ciemności, rozglądamy się za odpowiednim miejscem na biwak. W tych warunkach odpowiednie miejsce to takie, które jest w miarę równe, osłonięte przed wzrokiem ludzi i nie jest najeżone kolcami. 
 
Szczęśliwie znajdujemy taki skrawek, wprowadzamy rowery, zacieramy ślady na piasku. Gdy zrzucamy bagaż, słyszymy odgłos samochodu. Jak zwykle w takich sytuacjach padamy na ziemię, mając nadzieję, że żadne spojrzenie nie wyłowi nas spośród ciągnących się aż po horyzont zarośli. Samochód przejeżdża ze sporą prędkością, mija nas. Uczucie ulgi. Niestety krótkotrwałe. Pikap zatrzymuje się, cofa. Nie ma sensu dłużej się chować. Kilku mężczyzn stojących na pace, tyłem do kierunku jazdy, widocznie baczniej obserwowało bezkresny busz, niżby nam się mogło wydawać. Wychodzę na drogę, nie chcę dać obcym pretekstu, aby mieli sposobność zlustrowania naszego ekwipunku, liczby osób i rowerów. Im mniej wiedzą, tym lepiej. Przeważnie, jeśli to możliwe, Ola pozostaje w ukryciu, a ja mówię, że jest nas trójka. Trzech mężczyzn, znaczy się. Trzech w chwili obecnej. Pozostali, rzecz jasna, dojadą później, po zmroku. Pytam czarnoskórego kierowcę o twarzy pokrytej licznymi bliznami, czy możemy spędzić noc w tym miejscu. Mężczyźni zdają się być przyjaźni, mówią, że są pracownikami pobliskiej farmy i nasz namiot absolutnie nie będzie dla nikogo problemem. Dziękuję za przyzwolenie, po czym stwierdzam, iż najwyższy czas zabierać się za rozkładanie obozu. Przecież zaraz wszystko spowije czarna noc i mocno ograniczy nasze możliwości percepcyjne, co nigdy, a w Afryce w szczególności, nie jest sytuacją pożądaną. 
Gdy samochód znika z pola widzenia, szybko wracam do rowerów, w kilkadziesiąt sekund zarzucamy worki na bagażniki i wytaczamy nasze jednoślady na drogę. 
 
Więcej: czytaj w numerze „Rowertouru”
 


Zdjęcie: Aleksandra Nikitin