okładka
okładka
strona główna w numerze kluby rowerowe kalendarium forum razem na rower galeria czytelników w następnym numerze archiwum o nas redakcja reklama prenumerata sieć sprzedaży
pierwszy rower
skomentuj »
n.p.m.
partnerzy

centrumrowerowe.pl

znajkraj.pl

trasymasy.pl

sportportal.pl

Reklama

strona główna >> 4/2013 >> Wystarczyła mi kreska na zdjęciu

nowości

Minitorebka podsiodłowa

Zefal wprowadził do sprzedaży minimalistyczną torebkę podsiodłową o nazwie Z Micro Pack. Jej pojemność to zaledwie 0,15 l. Takie maleństwo... »

Winda rowerowa

Przechowujecie rowery w domu? Albo w miejscu, gdzie miejsca jest odrobinę zbyt mało? Litewska firma Parkis dzięki swojemu wieszakowi na rowery... »

Koszulka z rowerami

Wygląda bardzo „cywilnie”, ale tak naprawdę to w stu procentach koszulka techniczna, stworzona z myślą o rowerzyście, który... »

Butelka w razie potrzeby

Kto z nas, upychając pustą butelkę po wodzie mineralnej w sakwie, nie marzył o tym, by wymyślić zwijaną – elastyczny bukłak,... »

Kolorowe błotniki

Coś dla lubiących wyróżniać się kolorem, choć niekoniecznie bić nim po oczach. Błotniki firmy SKS charakteryzują bardzo delikatne... »

poradniki

Jednoślad na czterech kołach

Jeśli znudziły się Wam już trasy w najbliższym sąsiedztwie własnego domu, być może warto pomyśleć o doposażeniu Waszego dwuśladu... »

Styl życia >> Anna Baran


Wystarczyła mi kreska na zdjęciu

Z Anną Baran o samotnej, trzymiesięcznej wyprawie na Nordkapp rozmawia Jakub Terakowski
Hakuna Matata,czyli nie mam zmartwień – twierdzi Anna Baran

Czy jesteś feministką?
– Nie, dlaczego?
Bo w liście do redakcji napisałaś: teraz już żaden facet nie może się przy mnie przechwalać, że wyprawa na Nordkapp to jakieś megaosiągnięcie, wymagające superkondycji, bo całkiem spoko mi to poszło.
– Przed wyjazdem nasłuchałam się niestworzonych historii o Norwegii! Mówiono mi, że tam są same góry, że nie dam rady. Przeczytałam mnóstwo relacji, najczęściej z wypraw wieloosobowych. A jeżeli już ktoś jechał na Nordkapp samotnie, zawsze był to macho, szczegółowo opisujący mozolne treningi przed startem i heroiczne zmagania z żywiołem po drodze.
Nie zniechęciło Cię to?
– Ani trochę.
Dużo trenowałaś przed wyjazdem?
– Nic, a nic.
Nie żałowałaś tego potem?
– Kondycję zdążyłam wyrobić sobie po drodze. Niecierpliwie czekałam na te góry, a za Oslo jest jeszcze mnóstwo asfaltu płaskiego jak stół. W końcu pojawiły się pierwsze większe wzniesienia. No, dobrze – pomyślałam – przecież liczyłam się z tym. I nawet nie wiem, kiedy wjechałam na szczyt... Potem, owszem, zdarzały się ostre podjazdy, ale nie dłuższe niż dziesięciokilometrowe, a na górze zawsze mogłam złapać oddech na kolejnym poziomym odcinku.
I tak niepostrzeżenie dojechałaś aż na sam Nordkapp?
– Nie całkiem bezboleśnie, ale góry, których tak się obawiałam, okazały się w rzeczywistości mniej groźne niż w opowieściach. Poza tym byłam psychicznie przygotowana na spotkanie z nimi i to mi wystarczyło. Miałam dużo czasu, nie musiałam się śpieszyć; zsiadałam z roweru, gdy czułam się zmęczona, i czekałam, aż znowu będzie mi się chciało wsiąść. Cieszyły mnie podjazdy, gdyż uważałam, że im więcej ich pokonam, tym więcej siły będę miała na następnych.
Czy to była Twoja pierwsza wyprawa rowerowa?
– Tak. Dlatego zaplanowałam trasę blisko domu.

Więcej: czytaj w numerze „Rowertouru”



Zdjęcie: Archiwum Anny Baran