okładka
okładka
strona główna w numerze kluby rowerowe kalendarium forum razem na rower galeria czytelników w następnym numerze archiwum o nas redakcja reklama prenumerata sieć sprzedaży
pierwszy rower
skomentuj »
n.p.m.
partnerzy

centrumrowerowe.pl

znajkraj.pl

trasymasy.pl

sportportal.pl

Reklama

pierwszy rower
strona główna >> 9/2012 >> Szczęście trwa kilka minut

nowości

Lusterko bez wibracji

Sehen to ciekawe rozwiązanie dla miejskich cyklistów. Montowane do ramki okularów minilusterko pozwala zawsze wiedzieć, co dzieje... »

Widoczna kamizelka

Próbowaliście kiedyś pokonać 100 kilometrów w kamizelce odblaskowej? Niektóre modele sprzedawane w marketach potrafią po... »

Bateria współdzielona

Australijczycy z firmy Knog postanowili przedefiniować sposób patrzenia na kwestię oświetlenia i dystrybucji energii. Ich nowy produkt pod... »

Opony na zielono

Opona rowerowa składa się z wielu różnych materiałów, jednak bieżnik jest w całości wykonany z gumy i stanowi od 70 do 80... »

Przyczepka z piórowymi resorami

Nowość w przyczepkach Qeridoo! Kidgoo, najmłodsze „dziecko” niemieckiego producenta, to przyczepka oparta na zawieszeniu zbudowanym z... »

Nerki wracają do łask

Nieodzowny atrybut każdego handlarza na bazarze w latach 90., czyli tak zwana torebka nerka, wraca do łask – producenci przygotowują modne i... »

poradniki

Mała dziura, wielki problem

Złapać gumę, kapcia lub po prostu przebić oponę. Niezależnie od nazwy skutek jest ten sam – przymusowa przerwa na naprawę. Załatanie... »

Nie daj się słocie

Jak przetrwać jesień i zimę na rowerze? Praktyczna zasada, którą kierują się doświadczeni cykliści, brzmi: na rower ubierajcie się w... »

Styl życia >> Mariusz Nocoń


Szczęście trwa kilka minut

Z Mariuszem Noconiem, rowerzystą i downhillowcem, chorującym na Zespół Tourette’a, rozmawia Jakub Terakowski
Po treningu, Wisła – Stożek 2010

Kim jest Steve Peat?
– To mistrz świata w downhillu z 2009 roku. A downhill to ekstremalna odmiana kolarstwa górskiego, zwycięża ten, kto najszybciej zjedzie w dół po stromym stoku góry. Punkty do Pucharu Świata zbierane są podczas kilkunastu zawodów. Trzy lata temu Steve zdobył ich najwięcej, natomiast aktualnym mistrzem świata jest Danny Hart, też Anglik.

A dlaczego nazywają Ciebie polskim Stevem?

– Bo mnie zainspirował. Znajomi mówią, że on jest mistrzem w pokonywaniu najtrudniejszych tras, a ja – w pokonywaniu choroby. Pamiętam dokładnie jak 17 lat temu oglądałem MTV Sport i po raz pierwszy zobaczyłem zawody w downhillu. Od razu straciłem głowę... Za pierwsze zarobione pieniądze kupiłem rower, najpierw zwyczajny, typu all mountain, potem wymieniłem w nim ramę na zjazdową i sukcesywnie go udoskonalałem. Oglądałem w telewizji wszystkie zawody, zwróciłem uwagę na Steve’a, zaimponował mi jego styl jazdy, zauważyłem też, że jesteśmy podobni do siebie, mamy ten sam wzrost, nawet brakuje nam tego samego zęba... (śmiech) Zespół Tourette’a, na który cierpię, charakteryzują obsesje i stany maniakalne. Można powiedzieć, że zachorowałem wtedy na syndrom teamu Syndicate.

Syndicate?

– Steve jeździ w tym zespole. Okleiłem rower jego emblematami, ubierałem się jak zawodnicy, nawet kask miałem identyczny, upodabniałem się do Steve’a.

Próbowałeś się z nim skontaktować?

– Napisałem do niego, opowiedziałem o chorobie. Odpowiedział, że podziwia moją determinację. Przysłał mi też swój podkoszulek z autografem. Długo wahałem się, czy oprawić go w ramkę i powiesić na ścianie, czy ubierać na zawody... W końcu postanowiłem go nosić. Raz przewróciłem się w nim, a spadając, myślałem tylko o tym, jak upaść, aby go nie zniszczyć; ani rower, ani moje bezpieczeństwo nie były dla mnie tak ważne.

A dlaczego zafascynował Cię akurat downhill?

– Przez kilka lat grałem w koszykówkę, bo wysoki wzrost mnie do tego predysponuje. Nudziłem się jednak na boisku okrutnie. Choroba potrzebowała większej dawki adrenaliny, musiałem rozładować się. Pociągały mnie wszystkie sporty ekstremalne, lecz wybrałem downhill.

Więcej: czytaj w numerze „Rowertouru”



Zdjęcie: Paweł Schoelling